Zwarte pop

Een paar dagen geleden, toen ik in de rij was van een AH in Amsterdam Noord om te betalen, stond in de rij naast die van mij een mevrouw met een zwarte kind van een jaar of 6/7  bij de hand. De mevrouw was heel Nederlands: lang, blond en spier wit huidkleur. Dat meisje in tegenstelling was heel zwart. Misschien niet een echte dochter, maar dit is niet belangrijk. Het kindje stond alleen te kijken naar mijn zoon alsof hij iets raars in zijn gezicht had of iets raars aan het doen was. Wij waren net bij de orthodentist geweest, dus, hij had helemaal niets in zich, niet eens nog zijn beugel dat hij pas een paar dagen later gekregen heeft. In iedere geval het meisje blijf kijken en kijken. Hij heeft dit gemerkt en zei tegen mij: ‘mama, dat meisje is altijd aan het kijken naar mij’… ik kijke terug en inderdaad, daar was zij. Blik gefixeerd. Het interesse op mijn zoon was zo sterk dat haar pop karretje dat zij bij zich had, lag gewoon daar, voor haar, een beetje alleen en verdwaald met een zwarte baby pop erin. Zo zwart als het meisje.

Zelf identificatie of speelgoed discriminatie? hum…. Is dit belangrijk? Nee. Moeste het meisje per se met een witte pop spellen? Nee. Zou het zijn dat haar keuze was om met een zwarte pop te spellen in plaats van een witte? Nee. Waarom niet een witte en een zwarte pop? Geen idee.

Wedden dat dat een idee van de moeder is geweest? Zeker!

De pequenino é que se torce o pepino.

 

 

 

Posted in Nederlands | Leave a comment

Bloemenstal

In de Rijnstraat in Amsterdam, is er een idiote l**l dat een bloemenstal heeft. Hij loopt met een stomme lach in zijn gezicht dat is niet echt een glimlacht van vriendelijkheid maar meer van idiotie (heb ik helaas later begrijpen). Zijn bloemen zijn niets bijzonders, en nog erger, zijn meestal oud. Dus voor mij is deze meneer niet alleen een idiote l**l maar nog erger, wil ‘kat voor haas’ aan een klant verkopen, alsof de klanten dat niet zouden merken.

Een tijdje geleden ging in binnen zijn stal om bloemen te kopen. Ik wou een mooie grote bos, het liefst met lange takken, en heb een beetje tijd genomen om te kijken wat er was. Heb een paar verschillende bloemen gekozen en bijna zelfs een van de bossen dat heel mooi lijkt te zijn maar als er van de water weggehaald wordt, kan je pas zien dat de meerderheid van de bloemen onder en binnen het bos dood en oud zijn. Ik zag dit en zei ‘Sorry, die wil ik niet. Ze zijn oud’, en de l**l zei: ‘dan niet’!

Ik was klaar en vroeg of hij een bouquet voor mij kon maken toen tot mijn verbazing de l**l zei: ‘ik maak geen bouquetten’.  Ik vroeg: ‘Waarom?’ en hij: ‘Omdat ik dat niet doe. Ik hoor dat niet te doen’. En ik: ‘Hoezo? U heeft toch een bloemenstal, u verkoopt bloemen. Bloemen winkels doen dat. Het hoort wel!’ En die l**l: ‘ik doe het niet! Het is hetzelfde als u mij zou vragen om uw huis te gaan stofzuiger, en dat doe ik ook niet!’. Toen ik dit hoorde was zoals ik geraakt werd door iets dat plotseling mij zonder woorden en in totaal schok van ‘incredibility’ liet. Ik geloofde niet wat ik gehoord had… Heb snel begrijpen dat het geen zin had om in discussie te gaan met zo een l**l en heb de bloemen betaalt en snel weggaan van dat onvriendelijke, rare, bloemenstal.

Toen ik weer in mijn auto naar mijn bestemming rijde dachte ik hoe klant onvriendelijk en niet service gericht sommige nederlandse ondernemers kunnen zijn…. Deze soort mensen begint een bedrijf puur voor een kwestie van geld. Alleen maar om geld te maken. Goed klanten behandeling is iets dat zij nooit gehoord hebben en hebben geen idee hoe je zoiets doet, helaas! Misschien heeft de rijkdom van Nederland (ook) aan deze vorm van klanten behandeling te maken: geen flauwekul, ik verkoop je iets. Wil je? Dan betalen en wegwezen! Service is tijd en tijd is ‘money’. Dus, geen service!

niet van de l**l

 

Posted in Nederlands | Leave a comment

O meu primeiro: a régua

Os meus miudos tiveram uma semana de férias e decidimos vir a Portugal ver os avôs e cheirar o cheiro que só se cheira em Portugal. No outro dia entrei no Pingo Doce e comprei um livro. O ‘Livro’ de José Luis Peixoto. Ontei levei-o para um dos sítios onde gosto de ler à minha vontade e ao ler uma passagem sobre ‘reguadas’ lembrei-me da régua da minha escola primária. A régua era de madeira castanha e grossa, com uns dobrados de lado e com uma figura de uma menina (naquela altura não existiam classes mistas. As meninas de um lado e os meninos do outro, mas todos com as mesmas batas brancas) com umas tranças longas e com uma cara de ‘mázinha’  gravada no topo. Senão me engano tinha também gravado, por baixo da figura da menina, a palavra ‘má’ ou uma coisa parecida. Já lá vão tantos anos e ainda me lembro bem do pavor que aquela régua castanha me transmitia. Quando a professora a tirava da gaveta da secretária era para ser usada, de certeza absoluta, só que nunca se sabia quem é que ia ser a vítima. O estranho,  é que aquela régua não era usada para castigar quem se portava mal, mas sim, e aqui vem o absurdo da punição, para castigar quem não sabia fazer as tarefas da escola: ler bem, escrever bem, fazer bem os exercícios de aritmética… enfim, quem tivesse a ‘pouca sorte’ de ser mau aluno, eram reguadas a torto e a direito até que aprendesse. Eu levei algumas por não saber fazer, ou fazer mal, os problemas de aritmética. Era chamada à secretária da professora e esta pedia para estender a mão. Como criança que era, estendia a mão o mais lentamente possível e olhava para cima para a professora, que apesar de não ser muito alta, para uma criança de 7, 8 anos, parecia um gigante. Para evitar que a mão fosse desviada quando a reguada caísse, a professora pegava na ponta dos dedos esticando-a ainda mais para a régua acertar em cheio. E acertava. E na altura que batia nas mãozinhas super pequenas, os olhos fechavam. Não para não ver, mas mais como reflexo. Talvez para não sentir tanto a dor. Geralmente eram duas reguadas numa mão e outras tantas na outra, conforme os erros que se tivesse. Um dia, uma colega da classe, a Anabela, levou tantas reguadas coitadinha que ficou com as mãos todas vermelhas e inchadas. No outro dia veio para a escola com as mãos ligadas e a mãe veio falar com a professora. Mas a Anabela, coitadinha, era burrinha e para aprender a Sra Professora achava que tinha que ser à reguada. A mãe podia dizer o que quisesse mas a Sra Professora teria sempre razão. Gostava de saber em que livro é que os pedagogos daquele tempo (e estou a falar dos anos 60), se apoiavam para punir uma criança que não aprendesse, ou que, na maioria dos casos, devido à falta de atenção, errasse um problema ou desse erros num ditado!

Como os tempo mudam, e ainda bem. Hoje em dia quem tem problemas de aprendizagem, é observado psicologicamente. A inteligência é medida, apesar disto não dizer sempre tudo… e sobretudo, uma criança que erra ou tem problemas, é ajudada e apoiada, porque nem todos aprendemos da mesma forma e com a mesma facilidade. A única coisa positiva que as reguadas me deram foi motivação para estudar cada vez mais de maneira a conseguir fazer os problemas bem e consequentemente não levar mais reguadas. O paradoxo de uma coisa negativa que age de uma forma positiva. Será que se os nossos filhos fossem mais punidos seriam melhor alunos? Não acho. A aprendizagem tem de ser motivada de uma forma positiva e natural. Aprender é um dom e um direito e nunca um castigo. Que bom os meus filhos serem meninos do sec. XXI!

Posted in Portuguese | Leave a comment